W przedmiarze (zestawieniu ilości robót) dla schodów żelbetowych kluczowe jest poprawne dobranie wielkości obmiarowej. W zależności od przyjętej metodyki i rodzaju pozycji kosztorysowej, schody mogą być rozliczane różnymi jednostkami, ale w pytaniu sprawdzana jest typowa zasada, że dla schodów żelbetowych wewnętrznych liczy się łączną powierzchnię rzutu poziomego.
Dlaczego "powierzchnia rzutu poziomego biegów i spoczników" jest właściwa?
Rzut poziomy (widok z góry) pozwala w jednolity sposób ująć cały układ schodów jako element komunikacji: obejmuje on część pochyłą (bieg) oraz poziome platformy (spoczniki). Jeśli pominie się spoczniki, zaniży się ilość robót przypisaną schodom, bo spoczniki są integralną częścią konstrukcji i zakresu wykonania.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- "Powierzchnię rzutu poziomego biegów" – to typowy błąd polegający na nieuwzględnieniu spoczników. W praktyce prowadzi do niepełnego przedmiaru oraz rozbieżności w rozliczeniach.
- "Objętość stopni i płyt spocznikowych" – miesza sposób opisu geometrii schodów (stopnie/płyty) z jednostką m³, która nie wynika z treści pytania. Taka odpowiedź sugeruje rozliczanie stricte betonu na podstawie objętości, a nie przedmiar robót w ujęciu powierzchniowym.
- "Objętości biegów i spoczników" – również kieruje w stronę m³. Nawet jeśli w niektórych sytuacjach objętość betonu bywa liczona, pytanie dotyczy tego, co należy obliczyć w przedmiarze schodów jako łączną wielkość: tutaj jest to rzut poziomy w m².
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w odpowiedziach występuje zestaw "bieg + spocznik" oraz pojawia się "rzut poziomy", zwykle chodzi o kompletne ujęcie schodów w planie. Gdy pojawiają się "objętości", sprawdź, czy pytanie wprost wymaga m³ (np. "objętość betonu") – jeśli nie, to często jest to dystraktor.
