W metodzie LIFO (Last In, First Out) zakłada się, że najpierw wydawane są te materiały, które zostały przyjęte do magazynu jako ostatnie. Dlatego przy wycenie rozchodu zawsze zaczyna się od ostatniej partii przyjęcia i "schodzi" wstecz do wcześniejszych partii, aż do pokrycia całej ilości wydania.
W zadaniu są dwie partie materiału X:
- PZ 1: 200 kg po 10,00 zł/kg
- PZ 2: 100 kg po 9,00 zł/kg
Rozchód do produkcji wynosi łącznie 250 kg, więc trzeba ustalić, z jakich partii (w jakiej kolejności) pochodzi to wydanie według LIFO.
Krok 1: pobranie z ostatniej dostawy
Ostatnią dostawą jest PZ 2: 100 kg po 9,00 zł/kg. Całą tę partię można wydać w rozchodzie, bo rozchód (250 kg) jest większy niż 100 kg.
Wartość: 100 kg × 9,00 zł = 900,00 zł.
Krok 2: uzupełnienie brakującej ilości z wcześniejszej partii
Po wydaniu 100 kg z PZ 2 pozostaje do wydania: 250 kg − 100 kg = 150 kg.
Te 150 kg pobiera się z wcześniejszej partii, czyli z PZ 1: 200 kg po 10,00 zł/kg.
Wartość: 150 kg × 10,00 zł = 1 500,00 zł.
Suma wartości rozchodu
900,00 zł + 1 500,00 zł = 2 400,00 zł.
Dlaczego pozostałe kwoty są nieprawidłowe? Wynik 2 250,00 zł zwykle wynika z błędnego przypisania większej części rozchodu do ceny 9,00 zł (jakby było 250 kg po 9,00 zł). Wynik 2 500,00 zł bywa skutkiem policzenia całego rozchodu po 10,00 zł (pominięcie PZ 2). Wynik 2 450,00 zł często pojawia się, gdy ktoś miesza partie (np. liczy 150 kg po 9,00 zł i 100 kg po 10,00 zł), czyli odwraca logikę LIFO.
Na egzaminie najpewniejsza technika to zapis "warstw" rozchodu: najpierw ostatnie PZ do zera, potem poprzednie, wraz z krótkim rachunkiem wartości każdej warstwy.