W maszynach komutatorowych (np. klasyczna maszyna prądu stałego) uzwojenie wirnika (twornika) jest podzielone na wiele cewek, a ich początki i końce są dołączane do wycinków komutatora. Komutator wraz ze szczotkami realizuje przełączanie prądu w cewkach podczas obrotu, co pozwala uzyskać odpowiedni kierunek momentu lub napięcia na zaciskach.
Dlatego poprawna jest odpowiedź mówiąca, że początki i końce uzwojeń są podłączone do wycinków komutatora – to cecha konstrukcyjna, która odróżnia wirnik komutatorowy od innych typów.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- "Dwa uzwojenia główne i pomocnicze o charakterze rezystancyjnym" – taki opis nie jest typowy dla wirnika komutatorowego; sugeruje mylenie z innymi rozwiązaniami (np. układami pomocniczymi w silnikach jednofazowych), a nie z uzwojeniem twornika podłączanym do komutatora.
- "Końce uzwojeń połączone w gwiazdę, początki na pierścienie ślizgowe" – to opis charakterystyczny dla wirnika pierścieniowego (np. w silniku indukcyjnym pierścieniowym) lub rozwiązań, gdzie prąd jest doprowadzany przez pierścienie ślizgowe, a nie przez komutator z wycinkami.
- "Uzwojenie z prętów w postaci aluminiowej klatki" – to jednoznacznie wskazuje na wirnik klatkowy silnika indukcyjnego (pręty i pierścienie zwierające), gdzie nie ma komutatora ani podłączania końców cewek do jego wycinków.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli na rysunku widać segmentowany pierścień z wieloma miedzianymi polami (wycinkami) oraz połączenia przewodów/cewek do tych pól, najczęściej oznacza to komutator i wirnik maszyny komutatorowej.
