W druku offsetowym barwy procesowe opisuje się w przestrzeni CMYK (subtraktywnej). Ostateczny wygląd barwy na papierze zależy od tego, ile farb procesowych zostanie położonych: cyjan (C), magenta (M), żółty (Y) i czerń (K).
Granat (ciemny niebieski) w CMYK najczęściej buduje się przez:
- wysoki udział cyjanu, który odpowiada za składową niebiesko-zieloną,
- znaczący udział magenty, która przesuwa kolor w stronę niebiesko-fioletową,
- niski lub zerowy udział żółtego, bo żółty w modelu CMYK "odejmuje" niebieskość i może wprowadzać zielenienie lub brudzenie barwy,
- dodatek czerni, który pogłębia i przyciemnia kolor oraz stabilizuje aple (choć jego wpływ na odcień zależy od profilu i warunków druku).
Dlatego odpowiedź "C=100%, M=80%, Y=0% i K=20%" jest spójna z praktyką budowania ciemnego niebieskiego: C i M tworzą bazę granatu, brak Y pomaga utrzymać chłodny charakter, a K przyciemnia.
Pozostałe propozycje są nietrafne, bo nie prowadzą do granatu:
- "C=0%, M=100%, Y=50% i K=0%" daje barwę zdominowaną przez magentę i żółty (bliżej czerwieni/pomarańczu), bez udziału cyjanu nie uzyska się niebieskiego charakteru.
- "C=100%, M=0%, Y=100% i K=0%" to połączenie cyjanu i żółtego, które w CMYK typowo daje zieleń, a nie granat.
- "C=0%, M=0%, Y=100% i K=100%" to skrajne połączenie żółtego i czerni, dające bardzo ciemny, brudny odcień w kierunku oliwkowo-brązowego, a nie ciemnego niebieskiego.
W praktyce egzaminacyjnej warto pamiętać: granat = dużo C + dużo M, mało Y, czasem trochę K. Dokładne procenty mogą się różnić między profilami ICC i rodzajami papieru, ale zasada składowych pozostaje taka sama.
