Fotochemiczne wykonywanie sitodrukowych form drukowych polega na wytworzeniu na sicie (lub na materiale pośrednim) warstwy szablonowej z użyciem materiałów światłoczułych. Kluczowe jest tu naświetlanie (utwardzanie/zmiana rozpuszczalności) i wywoływanie, aby uzyskać miejsca drukujące i niedrukujące.
W praktyce branżowej i w typowej terminologii dydaktycznej wyróżnia się trzy klasyczne podejścia:
- metodę bezpośrednią – gdy warstwa światłoczuła jest nanoszona bezpośrednio na sito, a następnie naświetlana z wykorzystaniem pozytywu/negatywu;
- metodę pośrednią – gdy szablon przygotowuje się na nośniku pośrednim i dopiero potem przenosi na sito;
- metodę kombinowaną – łączącą cechy obu rozwiązań (np. zastosowanie materiału pośredniego wraz z dodatkową warstwą/operacjami na sicie).
Odpowiedź "Fotoelektroniczna." jest poprawna, ponieważ określenie to odnosi się do innej logiki nazewniczej (kojarzonej raczej z technikami rejestracji/odtwarzania obrazu lub procesami elektronicznymi), a nie do klasycznego podziału fotochemicznych metod wykonywania sitodrukowych form drukowych.
Pozostałe odpowiedzi są błędne, bo należą do zestawu metod, które właśnie opisują fotochemiczne sposoby przygotowania form sitodrukowych. Typowym błędem na egzaminie jest sugerowanie się samym członem "foto-" i automatyczne łączenie go z naświetlaniem. Warto zamiast tego zapamiętać, że w sitodruku fotochemia jest opisywana przede wszystkim przez podział: bezpośrednia, pośrednia, kombinowana.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w pytaniu pojawiają się jednocześnie "bezpośrednia/pośrednia/kombinowana", a czwarta odpowiedź brzmi stylistycznie inaczej, często testowana jest właśnie znajomość tego trójpodziału i rozpoznanie terminu spoza klasyfikacji.
