W tego typu zadaniu analizuje się zwykle dwa zestawy pomiarów:
- Rezystancję żył (ciągłość i porównanie między żyłami) – wyniki powinny być podobne dla żył o tym samym przekroju i długości. Znacznie większa rezystancja może sugerować przerwę, słaby styk lub uszkodzenie przewodnika.
- Rezystancję izolacji – mierzona między parami żył oraz względem PE. W prawidłowym przewodzie wartości rezystancji izolacji są wysokie. Zaniżony wynik dla konkretnej pary wskazuje na zawilgocenie, uszkodzenie izolacji lub zwarcie/przebicie właśnie między tymi żyłami.
Odpowiedź "L2 i L3" jest właściwa, bo to ta para żył wykazuje w tabeli cechę typową dla uszkodzenia (najbardziej niekorzystny wynik w porównaniu z pozostałymi konfiguracjami pomiarowymi). W praktyce oznacza to, że izolacja pomiędzy L2 i L3 jest naruszona albo istnieje częściowe połączenie między tymi żyłami.
Pozostałe propozycje są błędne, ponieważ wskazują pary żył, dla których pomiary (zgodnie z tabelą) nie wykazują charakterystycznego pogorszenia: "L1 i L2" oraz "L1 i PE" sugerowałyby problem w innej kombinacji (np. przebicie do przewodu ochronnego), a "L3 i PE" – uszkodzenie izolacji żyły L3 względem PE. W zadaniu kryterium wyboru stanowi konkretna para o najgorszym wyniku, a nie ogólne przypuszczenie, że uszkodzenie dotyczy PE.
Wskazówka egzaminacyjna: najpierw znajdź w tabeli najbardziej odstający wynik (najniższa rezystancja izolacji lub nietypowa rezystancja żyły), a dopiero potem przypisz go do pary żył z odpowiedzi.
