U pacjenta ze zniekształconymi i usztywnionymi stawami kończyn górnych kluczowym celem opieki jest maksymalne podtrzymanie samodzielności w czynnościach dnia codziennego. Dlatego właściwe postępowanie polega na zaopatrzeniu w sprzęt pomocniczy oraz prostych adaptacjach otoczenia i sposobu wykonywania czynności. Taki sprzęt kompensuje ograniczony chwyt, zakres ruchu i precyzję, dzięki czemu pacjent może dłużej wykonywać samoobsługę (np. jedzenie, higiena, ubieranie) przy mniejszym wysiłku i frustracji.
Odpowiedź "dopingować podopiecznego do wykonywania bardziej intensywnych ćwiczeń rąk" jest nieprawidłowa, ponieważ intensywność nie jest celem samym w sobie. Przy zmianach zwyrodnieniowych i deformacjach zbyt forsowne ćwiczenia mogą nasilać ból, powodować przeciążenia i zniechęcać do aktywności. Aktywizacja ma być dostosowana do możliwości i zaleceń specjalistów, a opiekun medyczny nie powinien "podkręcać" obciążenia bez oceny medycznej.
Odpowiedź "starać się wyręczać podopiecznego we wszystkich czynnościach samoobsługowych" jest nieprawidłowa, bo całkowite wyręczanie prowadzi do spadku sprawności, utraty motywacji i utrwalania zależności od otoczenia. W praktyce opiekun powinien pomagać tyle, ile trzeba, ale nie więcej: wspierać, asekurować i organizować warunki, aby pacjent mógł wykonać choć część czynności samodzielnie.
Odpowiedź "zachęcać podopiecznego do ćwiczeń oddechowych podczas codziennych czynności" również nie rozwiązuje problemu. Ćwiczenia oddechowe mogą być elementem ogólnej profilaktyki, ale nie odpowiadają na główne ograniczenie opisane w zadaniu, czyli dysfunkcję stawów rąk utrudniającą samoobsługę.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w treści pojawia się trudność w samoobsłudze wynikająca z ograniczeń ruchowych, najczęściej prawidłowym kierunkiem jest kompensacja i adaptacja (sprzęt pomocniczy, ergonomia, organizacja środowiska) oraz wspieranie samodzielności, a nie całkowite wyręczanie lub "forsowanie" aktywności.
