W połączeniach nitowych dobór kształtu łba zależy m.in. od tego, czy łeb może wystawać ponad powierzchnię elementu, czy ma z nią licować. Jeżeli w zadaniu podano warunek, że powierzchnia połączenia powinna być gładka, chodzi o ograniczenie wystających elementów (np. ze względu na estetykę, możliwość przesuwu innej części, ograniczenie zaczepiania lub wymagania montażowe).
Odpowiedź "stożkowym" jest właściwa, ponieważ łeb stożkowy (wpuszczany) może zostać osadzony w wykonanym wcześniej pogłębieniu/fazie otworu. Dzięki temu po zanitowaniu łeb znajduje się w materiale i nie tworzy wypukłości, a powierzchnia jest bardziej gładka w porównaniu z łbami wypukłymi.
Pozostałe propozycje są typowymi kształtami wypukłymi, które z zasady pozostawiają nad powierzchnią widoczny "garb":
- "kulistym" – łeb ma kształt zaokrąglony i będzie wystawał; stosuje się go tam, gdzie wypukłość nie przeszkadza.
- "grzybkowym" – łeb jest szeroki i wypukły; zwiększa powierzchnię docisku, ale nie zapewnia licowania.
- "soczewkowym" – łeb jest lekko wypukły (jak soczewka), przez co nadal wystaje ponad blachę/element.
Wskazówka egzaminacyjna: w pytaniach o "gładką powierzchnię", "licowanie" lub "brak wystających części" najczęściej szuka się rozwiązań wpuszczanych (stożkowych) i przygotowania otworu przez pogłębienie. Jeśli warunek dotyczy większej nośności łba lub łatwego montażu bez obróbki otworu, wtedy częściej pojawiają się łby wypukłe.
