W produkcji na zamówienie (make-to-order) zapotrzebowanie na materiał wynika bezpośrednio z konkretnych zleceń. Gdy materiał ma dużą wartość, kluczowe jest ograniczenie zapasu, bo każda nadwyżka oznacza zamrożenie kapitału oraz koszty składowania, zabezpieczenia i ryzyko uszkodzenia lub przeterminowania.
Odpowiedź "partia na partię" jest właściwa, ponieważ ta metoda ustalania wielkości zamówienia zakłada: zamów tyle, ile wynika z bieżącej potrzeby (np. dla danego zlecenia lub okresu planistycznego) i nie twórz dodatkowego zapasu tylko "na wszelki wypadek". W praktyce wspiera to podejście, w którym dostawy są zsynchronizowane z produkcją, a magazyn utrzymuje możliwie niski stan materiałów drogich.
Pozostałe odpowiedzi są mniej trafne w opisanym kontekście:
- "ekonomicznej wielkości dostawy" (EOQ) dąży do kompromisu między kosztami zamawiania i kosztami utrzymania zapasu przy bardziej stabilnym, powtarzalnym popycie. Może prowadzić do zamawiania większych partii niż potrzeba tu i teraz, co zwiększa zapas materiału o dużej wartości.
- "uzgodnionej wielkości dostawy" sugeruje stałą, negocjowaną z dostawcą wielkość partii. To rozwiązanie bywa stosowane z powodów logistycznych lub handlowych, ale nie jest z definicji ukierunkowane na minimalizację zapasu w produkcji pod konkretne zlecenia.
- "zmiennej wielkości dostawy" opisuje sam fakt zmienności partii, ale bez wskazania zasady minimalizacji zapasu. Zmienność może wynikać z wielu przyczyn (np. ograniczeń dostawcy) i nie gwarantuje ograniczenia kosztów magazynowania.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w treści pojawia się produkcja na zamówienie oraz materiał o dużej wartości, najczęściej poszukuje się metody, która minimalizuje nadwyżki zapasu, czyli zamawiania dokładnie "pod potrzebę".
