W pośrednim oznaczaniu jodometrycznym nie miareczkuje się bezpośrednio oznaczanego składnika. Zamiast tego oznaczany składnik reaguje z jodkiem (I-) w taki sposób, że powstaje wolny jod (I2). Następnie ilość wydzielonego jodu wyznacza się klasycznym miareczkowaniem roztworem tiosiarczanu sodu.
Dlatego, gdy w "ramce" znajdują się równania typu: (1) reakcja analitu z jodkiem prowadząca do wydzielenia I2, a potem (2) reakcja I2 z tiosiarczanem, to pytanie "podczas pośredniego jodometrycznego oznaczania …" dotyczy tego składnika, który inicjuje wydzielenie jodu. W typowej, szkolnej procedurze jest to miedź (najczęściej Cu(II)), która utlenia jodek do jodu, sama ulegając redukcji.
- miedzi – to poprawny wybór, bo jest analitem: jej zawartość wyznacza się na podstawie ilości jodu wydzielonego w reakcji z I- i zużytego następnie przez S2O32-.
- jodu – jod jest tu najczęściej produktem pośrednim (wydzielanym) i jednocześnie substancją miareczkowaną, ale nie jest "oznaczanym składnikiem" w schemacie pośrednim.
- jodku potasu – jodek jest odczynnikiem dostarczającym I-, z którego wydziela się I2. To reagent, a nie analit.
- tiosiarczanu(VI) sodu – w praktyce chodzi o tiosiarczan (S2O32-) używany jako titrant do miareczkowania jodu. Jest to roztwór mianowany, którego zużycie służy do obliczeń, ale sam nie jest oznaczanym składnikiem próbki.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w zadaniu widzisz układ "wydzielenie I2" + "miareczkowanie tiosiarczanem", zapytaj: co spowodowało powstanie I2? Odpowiedź na to pytanie zwykle jest tym, co się oznacza metodą pośrednią.
