W rysunku technicznym dobór rodzaju linii nie jest kwestią "umowną", lecz wynika z zasad normalizacji zapisu graficznego. Elementy, których nie widać w danym rzucie (krawędzie niewidoczne, zarysy ukryte za innymi powierzchniami), oznacza się linią cienką kreskową. Taki zapis od razu informuje odbiorcę rysunku, że dana krawędź istnieje w modelu, ale nie jest widoczna z przyjętego kierunku patrzenia.
Odpowiedź "kreskową." pasuje do tego zastosowania, ponieważ linia kreskowa jest standardowym sposobem prezentacji zarysów niewidocznych. W praktyce (np. przy montażu i obsłudze maszyn przemysłu drzewnego) poprawne rozpoznanie krawędzi niewidocznych pomaga uniknąć pomyłek: otworów, podtoczeń, wpustów lub innych cech geometrycznych, które na rzucie nie są pokazane linią ciągłą.
Pozostałe odpowiedzi są błędne z powodu typowego przyporządkowania do innych informacji na rysunku:
- "punktową." – linie złożone z kropek (lub z odcinków i kropek) służą zwykle do oznaczania osi, symetrii albo kierunków, a nie do zarysów ukrytych.
- "dwupunktową." – jest odmianą linii łańcuchowej, stosowaną do szczególnych oznaczeń (np. tory ruchu, położenia skrajne lub inne informacje umowne), więc nie opisuje standardowo krawędzi niewidocznych.
- "ciągłą." – linia ciągła obrazuje krawędzie widoczne, zarysy oraz kontury, czyli to, co w danym widoku faktycznie widać. Użycie jej dla krawędzi niewidocznych wprowadzałoby w błąd.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w treści pojawia się "niewidoczne krawędzie", najpierw szukaj odpowiedzi z linią kreskową oraz zwróć uwagę na określenie grubości (cienka/gruba), bo normy rozróżniają oba parametry.
