W trybie IBSS (Independent Basic Service Set), nazywanym potocznie siecią ad-hoc, urządzenia Wi‑Fi tworzą sieć bez punktu dostępowego (AP). Oznacza to, że nie ma jednego węzła, przez który przechodzi cały ruch, jak ma to miejsce w typowej sieci infrastrukturalnej.
Topologia gwiazdy zakłada istnienie elementu centralnego (np. przełącznika lub AP), do którego dołączone są pozostałe węzły. W IBSS brak takiego centrum, więc ta odpowiedź nie pasuje do charakteru pracy ad-hoc.
Topologia magistrali kojarzy się z jedną wspólną linią transmisyjną, do której dołączone są stacje. W sieciach 802.11 nie występuje to wprost w sensie fizycznego "wspólnego kabla", a w IBSS nie opisuje poprawnie relacji pomiędzy węzłami.
Topologia pierścienia wymaga zamkniętej pętli połączeń i zwykle określonej kolejności przekazywania ramek. IBSS nie narzuca takiej struktury połączeń ani mechanizmu charakterystycznego dla ring.
Najbliższym ujęciem jest topologia siatki: węzły mogą zestawiać połączenia między sobą bez centralnego punktu, a komunikacja ma charakter bardziej "wielo-węzłowy" niż w klasycznych topologiach przewodowych. W praktyce warto pamiętać, że różne materiały dydaktyczne mogą opisywać IBSS także jako układ peer-to-peer; na egzaminach często mapuje się to właśnie do pojęcia "siatki", bo najlepiej oddaje brak centrum i możliwość wielu połączeń.
- Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w opisie jest "ad-hoc, bez AP", odrzuć odpowiedzi wymagające węzła centralnego (gwiazda).
- Wskazówka praktyczna: w realnych wdrożeniach administracyjnych częściej spotkasz tryb infrastrukturalny; IBSS bywa używany doraźnie i ma ograniczenia zarządzania oraz bezpieczeństwa.
