W śrutowniku bijakowym materiał jest rozdrabniany uderzeniami bijaków, a rzeczywista granulacja produktu jest w dużej mierze "ustalana" przez element przesiewający, czyli sito. Cząstki mogą opuścić komorę roboczą dopiero wtedy, gdy ich rozmiar pozwoli im przejść przez oczka sita.
Jeżeli stwierdza się nadmierne rozdrobnienie śruty, oznacza to, że finalna frakcja jest zbyt drobna (często powoduje pylenie, gorszą strukturę mieszanki paszowej i niepożądane właściwości żywieniowe). W takiej sytuacji najprostszą i najbardziej typową regulacją jest dobór sita o większych otworach. Zwiększenie średnicy oczek sprawia, że cząstki o większym rozmiarze szybciej przechodzą na zewnątrz, przez co krócej przebywają w strefie uderzeń bijaków i nie są dalej rozbijane do bardzo drobnej postaci.
Dlaczego pozostałe działania nie są właściwe jako podstawowy sposób rozwiązania problemu w opisanym przypadku?
- Skrócenie bijaków nie jest standardową regulacją jakości śrutowania w warunkach eksploatacyjnych; ingeruje w element roboczy, może pogorszyć pracę i wyważenie, a przede wszystkim nie jest typowym sposobem kontroli frakcji w porównaniu z doborem sita.
- Zwiększenie odległości między bijakami nie jest klasycznym parametrem regulacyjnym w eksploatacji śrutownika (zależy od konstrukcji), a ponadto zmiana ta nie daje tak jednoznacznej i powtarzalnej kontroli frakcji jak zmiana sita.
- Zmniejszenie prędkości obrotowej bijaków może wpływać na intensywność rozdrabniania, ale w praktyce bywa ograniczone konstrukcyjnie i może obniżyć wydajność oraz powodować niepożądane efekty procesu. W pytaniu oczekuje się typowej, bezpośredniej metody uzyskania grubszej śruty, którą jest dobór sita o większych oczkach.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w zadaniach pojawia się problem "za drobno/za grubo" w śrutownikach z sitem, w pierwszej kolejności analizuj dobór sita: większe oczka → grubsza frakcja, mniejsze oczka → drobniejsza frakcja.
