Standard 1000BASE-T opisuje transmisję Ethernet 1 Gb/s po skrętce miedzianej. W praktyce projektowania i eksploatacji sieci LAN kluczowym parametrem jest maksymalna długość pojedynczego łącza kablowego między urządzeniami (np. przełącznik–komputer, przełącznik–przełącznik) w ramach okablowania strukturalnego.
Dla 1000BASE-T przyjmuje się limit 100 m jako maksymalną długość odcinka realizowanego na skrętce (w typowym ujęciu: tor/kanał okablowania). Taki limit wynika z właściwości toru miedzianego (tłumienie, przesłuchy, parametry sygnału, budżet czasowy propagacji) oraz założeń normalizacyjnych dotyczących instalacji w budynkach.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- 250 m – ta wartość może kojarzyć się z innymi technologiami lub z "zasięgiem" w ujęciu potocznym, ale nie jest standardowym limitem dla gigabitowego Ethernetu po skrętce miedzianej.
- 500 m – takie odległości są charakterystyczne raczej dla części rozwiązań światłowodowych lub starszych odmian Ethernetu w innych mediach, a nie dla 1000BASE-T po miedzi.
- 1000 m – 1 km to typowy "duży zasięg" spotykany w niektórych wariantach Ethernet po światłowodzie; dla skrętki miedzianej w 1000BASE-T jest to poza zakresem standardowego zastosowania.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w pytaniu pojawia się 1000BASE-T i skrętka, najpierw przypomnij sobie regułę projektową dla miedzi w LAN – 100 m – zanim zaczniesz rozważać większe odległości kojarzące się ze światłowodem.
