Strategia Dziadek–Ojciec–Syn (często nazywana GFS) to klasyczny sposób organizowania rotacji kopii zapasowych w czasie. Jej celem jest utrzymanie kilku "warstw" punktów odtworzeniowych: bardzo częstych (na wypadek świeżej awarii), średnio częstych (gdy błąd został zauważony po kilku dniach) oraz rzadkich, ale długoterminowych (gdy trzeba cofnąć się o wiele tygodni).
W typowym, podręcznikowym ujęciu:
- "Syn" to kopie wykonywane często, zwykle codziennie (na koniec dnia lub w nocy według harmonogramu).
- "Ojciec" to kopie wykonywane rzadziej, zwykle co tydzień (np. weekend), zastępujące starsze kopie tygodniowe.
- "Dziadek" to kopie długoterminowe, zwykle miesięczne, wykonywane na koniec miesiąca i przechowywane dłużej.
Dlatego odpowiedź "miesiąca." pasuje do poziomu "Dziadek" – chodzi o kopię stanowiącą miesięczny punkt odniesienia.
Pozostałe odpowiedzi nie pasują do typowego znaczenia poziomów w GFS:
- "dnia." odpowiada warstwie najczęstszej (zwykle "Syn"), a nie "Dziadek".
- "tygodnia." odpowiada warstwie pośredniej (zwykle "Ojciec"), a nie "Dziadek".
- "roku." bywa spotykane w niektórych rozszerzeniach polityk retencji (np. dodatkowe kopie roczne), ale nie jest standardowym, podstawowym przypisaniem w klasycznym GFS w formie 3-poziomowej.
W praktyce administracyjnej warto pamiętać, że niezależnie od nazewnictwa kluczowe są: harmonogram, retencja (jak długo przechowujemy kopie) oraz testy odtwarzania. Nawet najlepszy schemat rotacji nie pomaga, jeśli nie da się z niego skutecznie przywrócić danych.
