KWALIFIKACJA ELM6 - CZERWIEC 2014

Jeżeli w układzie potrzebna jest pojemność rzędu kilku tysięcy µF, w praktyce najczęściej wybiera się kondensator elektrolityczny. Wynika to z technologii wykonania: kondensatory elektrolityczne (zwłaszcza aluminiowe) pozwalają uzyskać bardzo duże pojemności w relatywnie małej objętości i przy akceptowalnym koszcie. Takie wartości spotyka się m.in. w:

• filtracji tętnień po prostowaniu (kondensator wygładzający),
• buforowaniu energii przy skokach obciążenia,
• układach podtrzymania krótkotrwałego.

Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne w tym kontekście?

• "powietrzny" – kondensatory powietrzne mają bardzo małą przenikalność dielektryka, więc uzyskanie tysięcy µF byłoby skrajnie niepraktyczne (ogromne gabaryty). Stosuje się je raczej w obwodach o małych pojemnościach, często strojonnych.
• "ceramiczny" – kondensatory ceramiczne świetnie sprawdzają się w małych i średnich pojemnościach (np. od pF do µF) oraz do szybkiego odsprzęgania, ale w zakresie tysięcy µF nie są typowym wyborem (a jeśli występują specjalne wykonania, to dobór wynika z innych kryteriów niż "typowa" praktyka egzaminacyjna).
• "foliowy" – kondensatory foliowe są cenione za stabilność, niskie straty i pracę w AC/impulsach, lecz w bardzo dużych pojemnościach stają się duże i droższe; zwykle nie są pierwszym wyborem, gdy celem jest kilka tysięcy µF.

Wskazówka egzaminacyjna: przy pytaniach o "bardzo duże pojemności" (setki–tysiące µF) najczęściej chodzi o elektrolity; przy "bardzo małych pojemnościach" (pF–nF) zwykle o ceramikę lub kondensatory specjalne, a przy precyzji i małych stratach w AC często o folię.