W szufladach bardzo często spotyka się połączenia narożne, które muszą przenosić obciążenia od wysuwania, ciężaru zawartości oraz pracy drewna. Z tego powodu stosuje się złącza, które zapewniają dużą powierzchnię klejenia i jednocześnie mechaniczne "zazębienie" elementów.
Odpowiedź "wczepowym" jest właściwa, ponieważ złącze wczepowe (często kojarzone z "zębami"/wczepami) tworzy charakterystyczny układ naprzemiennych wypustów i wcięć na końcach łączonych elementów. Na rysunkach technicznych i warsztatowych taki układ jest zwykle łatwy do rozpoznania na narożu szuflady: końce elementów nie są łączone gładko, tylko tworzą powtarzalny profil.
Pozostałe propozycje są typowymi złączami stolarskimi, ale nie pasują do tego rodzaju połączenia narożnego lub mają inną, rozpoznawalną formę:
- "widlicowym" – złącze widlicowe (forkowe) ma geometrię "widełek"/rozwarcia z odpowiednim wpasowaniem drugiego elementu; na rysunku ma inny układ cięć niż klasyczne wczepy w narożu szuflady.
- "wpustowym" – połączenie na wpust (rowek) jest typowe dla wsuwania elementu w rowek (np. dno w rowku boków, łączenie płyciny z ramą). W narożu szuflady nie daje tak charakterystycznego "zazębienia" jak wczepy.
- "czopowym" – połączenie czopowe (czop–gniazdo) jest często używane w ramach (np. drzwi, krzesła). Na rysunku rozpoznaje się je po czopie wchodzącym w gniazdo, a nie po serii naprzemiennych wczepów na całej szerokości naroża.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w odpowiedziach są różne nazwy złączy, warto najpierw określić miejsce w konstrukcji (tu: naroże szuflady), a dopiero potem dopasować typ złącza, który jest dla tego miejsca najbardziej typowy i rozpoznawalny na rysunku.
