W tego typu zadaniu kluczowa jest poprawna ocena zgodności z normą na podstawie tabeli porównawczej. Zasada jest prosta: partia spełnia wymagania normy tylko wtedy, gdy wszystkie badane parametry mieszczą się w granicach dopuszczalnych (np. nie przekraczają maksimum albo nie spadają poniżej minimum – zależnie od zapisu kryterium).
Dlatego należy analizować każdą partię osobno, najlepiej metodycznie:
- odczytać wymaganie dla pierwszego parametru i sprawdzić, czy wynik partii jest zgodny,
- powtórzyć to samo dla kolejnych parametrów,
- dopiero na końcu wyciągnąć wniosek: "zgodna" albo "niezgodna".
Odpowiedź "Partia 2 i partia 3." jest poprawna, ponieważ w przedstawionym zestawieniu to właśnie te partie przechodzą wszystkie kryteria normy bez naruszeń. Pozostałe propozycje są błędne, bo zawierają co najmniej jedną partię, która w tabeli ma przynajmniej jeden parametr poza wymaganiem (typowy przypadek: jeden wynik jest w normie, ale inny przekracza limit lub nie osiąga minimum).
Najczęstszy błąd na egzaminie polega na ocenianiu partii po jednym "najważniejszym" parametrze albo na pomyleniu warunków typu "nie więcej niż" i "co najmniej". Pomaga prosta technika: przy każdej partii odhaczać wszystkie kryteria po kolei, a zgodność uznać dopiero wtedy, gdy nie ma ani jednego odstępstwa.
