Metoda Grama jest klasycznym barwieniem różnicującym bakterii. Jej sens polega na tym, że po przejściu przez kolejne etapy część komórek utrzymuje barwnik podstawowy, a część go traci i dopiero wtedy przyjmuje barwnik kontrastowy. Dlatego sekwencja kroków jest tu kluczowa: zwykle obejmuje barwienie barwnikiem podstawowym, następnie zastosowanie mordantu (utrwalacza kompleksu barwnika), potem odbarwianie i na końcu barwienie kontrastowe.
Odpowiedź "Grama." pasuje do sytuacji, w której w tabeli pokazano właśnie taki schemat (z etapem odbarwiania i kontrastu). W praktyce laboratoryjnej prawidłowe wykonanie wymaga szczególnej kontroli czasu i siły odbarwiania, bo to ten krok najczęściej decyduje o wyniku fałszywie dodatnim lub fałszywie ujemnym.
Pozostałe odpowiedzi dotyczą metod o innym przeznaczeniu, więc ich etapy zwykle wyglądają inaczej:
- "Ziehl-Neelsena." to barwienie kwasooporne, stosowane m.in. do wykrywania prątków; charakterystyczna jest inna logika odbarwiania (odporność na odbarwiacz) i inny zestaw odczynników.
- "Burri-Ginsa." jest związana z uwidacznianiem otoczek (technika z tłem), a nie z podziałem Gram(+)/Gram(-); schemat etapów i obraz mikroskopowy są odmienne.
- "Neissera" służy do uwidaczniania określonych struktur/ziarnistości w komórkach niektórych bakterii, więc nie odpowiada typowemu czterostopniowemu schematowi barwienia różnicującego.
Na egzaminie warto ćwiczyć rozpoznawanie metody po celu diagnostycznym i po logice etapów: jeśli widzisz mordan + odbarwianie + kontrast w kontekście bakterii, najczęściej chodzi o barwienie Grama.
