W silniku trójfazowym stojan ma trzy uzwojenia fazowe, najczęściej oznaczone parami zacisków: U1–U2, V1–V2, W1–W2. Przy pomiarach kontrolnych rezystancji uzwojeń (zwykle omomierzem o małej rezystancji wewnętrznej) kluczowa jest analiza porównawcza: w sprawnym silniku rezystancje trzech faz są do siebie bardzo zbliżone.
Przerwa w uzwojeniu (uszkodzenie przewodu, odlutowanie końcówki, pęknięcie połączenia) powoduje brak ciągłości obwodu. W praktyce pomiar rezystancji takiej fazy daje wartość bardzo dużą lub wskazanie braku przejścia. Jeżeli tabela pokazuje, że tor W1–W2 ma wynik wyraźnie "oderwany" od pozostałych (a U1–U2 i V1–V2 są podobne), wniosek jest zgodny z odpowiedzią: przerwa w uzwojeniu W1–W2.
Zwarcie międzyzwojowe polega na zwarciu części zwojów w obrębie tej samej fazy. Skutkiem jest zmniejszenie liczby efektywnie pracujących zwojów i często spadek rezystancji w stosunku do dwóch pozostałych faz (choć w praktyce różnice mogą być niewielkie i wymagają ostrożnej interpretacji). Dlatego odpowiedzi o zwarciu międzyzwojowym byłyby właściwe wtedy, gdy dana faza miałaby rezystancję zauważalnie mniejszą, a nie "brak przejścia".
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- Przerwa w V1–V2: dotyczyłaby fazy V, więc musiałaby wynikać z anomalii w pomiarze V, a nie W.
- Zwarcie międzyzwojowe w U1–U2: spodziewany byłby spadek rezystancji fazy U lub jej odchylenie w dół, a nie objaw przerwy.
- Zwarcie międzyzwojowe w V1–V2: analogicznie, musiałoby wynikać z obniżonej rezystancji fazy V.
Wskazówka egzaminacyjna: najpierw sprawdź, czy dwa wyniki są podobne (silnik "symetryczny"), a trzeci skrajnie inny. Jeśli trzeci "znika" (brak ciągłości) – to przerwa. Jeśli trzeci jest zauważalnie mniejszy – podejrzewaj zwarcie międzyzwojowe.
