W pomiarach kontrolnych rezystancji uzwojeń (np. omomierzem lub miernikiem małych rezystancji) diagnozuje się typowe uszkodzenia na podstawie charakteru odchyłki od wartości prawidłowych lub od porównania między badanymi obwodami.
Zwarcie międzyzwojowe polega na zwarciu części zwojów w obrębie tego samego uzwojenia. Skutkiem jest zmniejszenie liczby "aktywnych" zwojów, a więc zwykle spadek rezystancji badanego odcinka w porównaniu z innymi uzwojeniami/sekcjami. Ponieważ zwarcie dotyczy tylko fragmentu uzwojenia, wynik pomiaru jest najczęściej zaniżony, ale nie równy 0 Ω. Dlatego wskazanie "Zwarcie międzyzwojowe w uzwojeniu E1 - E2" jest zgodne z sytuacją, gdy w tabeli rezystancja E1–E2 jest nienaturalnie mała.
Przerwa w uzwojeniu oznacza rozłączenie obwodu (np. pęknięty przewód, odlutowane wyprowadzenie). W pomiarze rezystancji daje to zwykle wynik bardzo duży (dążący do nieskończoności) albo komunikat o przekroczeniu zakresu, a nie wartość "lekko inna" od pozostałych. Dlatego odpowiedzi mówiące o przerwie (zarówno A1–A2, jak i E1–E2) nie pasują do sytuacji, gdy tabela wskazuje typowe obniżenie rezystancji.
Zwarcie całkowite w uzwojeniu (praktycznie zwarcie zacisków) skutkowałoby rezystancją ekstremalnie małą, bliską 0 Ω (zależnie od metody pomiaru i rezystancji przewodów pomiarowych). Taki objaw jest jakościowo inny niż zwarcie międzyzwojowe, dlatego odpowiedź o "zwarciu całkowitym w uzwojeniu B1 - B2" jest nieadekwatna, jeśli w tabeli nie ma wskazania na prawie zerową rezystancję dla tej pary.
Wskazówka egzaminacyjna: najpierw określ, czy wynik jest zaniżony (podejrzenie zwarcia), czy zawyżony/nieoznaczony (podejrzenie przerwy), a dopiero potem przypisz usterkę do konkretnej pary zacisków z tabeli.
