W inwentaryzacji porównuje się stan faktyczny (spis z natury) ze stanem ewidencyjnym (wynikającym z dokumentów i systemu magazynowego). Różnice dzieli się na:
- niedobór – gdy stan faktyczny jest mniejszy od ewidencyjnego (towaru brakuje),
- nadwyżkę – gdy stan faktyczny jest większy od ewidencyjnego (towaru jest więcej).
Pytanie dotyczy wartości niedoboru, więc należy uwzględnić wyłącznie te pozycje, które spełniają definicję niedoboru. Typowa procedura obliczenia jest następująca:
- Dla każdej pozycji z tabeli ustalić różnicę ilościową: stan ewidencyjny minus stan faktyczny.
- Jeśli wynik jest dodatni, mamy niedobór i tę pozycję kwalifikujemy do sumy niedoborów; jeśli ujemny, jest to nadwyżka (nie wchodzi do wartości niedoboru).
- Dla zakwalifikowanych pozycji obliczyć wartość niedoboru (najczęściej: niedobór ilościowy × cena jednostkowa z zestawienia).
- Zsumować wartości niedoborów ze wszystkich pozycji.
Wynik końcowy musi być pojedynczą kwotą w złotych i groszach. Odpowiedź "340,00 zł" jest zgodna z sumą wartości niedoborów wynikającą z przedstawionego zestawienia.
Dlaczego pozostałe kwoty bywają wybierane błędnie? "140,00 zł" lub "200,00 zł" często odpowiadają policzeniu tylko części pozycji albo pominięciu jednego wiersza tabeli. "60,00 zł" może wynikać z pomylenia wartości niedoboru z jedną pozycją lub z odczytania kwoty jednostkowej zamiast sumy. Na egzaminie warto sprawdzić, czy uwzględniono wszystkie pozycje z niedoborem i czy nie dodano nadwyżek do niedoborów.
