W ISDN (Integrated Services Digital Network) architektura opiera się na wydzielonych kanałach logicznych o różnych rolach. Kluczowe jest rozróżnienie kanałów B (bearer) oraz D (sygnalizacyjnego).
Komutacja kanałów dotyczy kanałów B: na czas rozmowy lub transmisji danych zestawiany jest dedykowany tor o stałej przepływności (typowo 64 kb/s na kanał). To zachowanie jest typowe dla usług czasu rzeczywistego, gdzie ważna jest przewidywalność i stałe opóźnienia.
Komutacja pakietów jest związana z kanałem D. Kanał D przenosi informacje sterujące (sygnalizację): zestawianie i rozłączanie połączeń, informacje kontrolne i komunikaty warstwy sygnalizacji. Dane w tym kanale są przesyłane w postaci jednostek pakietowych/ramkowych protokołu LAPD, a więc nie jest to czysta komutacja kanałów w całym systemie ISDN.
Dlatego odpowiedź "pakietów i kanałów" najtrafniej oddaje rzeczywistość: ISDN wykorzystuje jednocześnie mechanizmy komutacji kanałów (dla strumienia użytkownika w B) i pakietów (dla sygnalizacji w D).
- "wiadomości i ramek" miesza pojęcia i nie opisuje standardowego podziału metod komutacji w ISDN.
- "pakietów i komórek" wprowadza "komórki", które są charakterystyczne dla ATM (cell switching), a nie dla ISDN.
- "komórek i ramek" również odwołuje się do terminologii ATM/technologii komórkowych w sensie jednostek transmisyjnych, więc nie pasuje do opisu ISDN.
W praktyce montera/serwisanta ważne jest, że problem z sygnalizacją (kanał D) może uniemożliwić zestawienie połączenia, nawet jeśli kanały B są fizycznie sprawne.
