W technologii szalunku traconego (często spotykanej jako systemy typu ICF) elementy pełniące funkcję deskowania nie są demontowane po zakończeniu betonowania. Pozostają na stałe jako część przegrody, zwykle zapewniając również izolację cieplną.
Dlatego poprawna jest odpowiedź: "kształtek styropianowych z rdzeniem żelbetowym". Kształtki ze styropianu tworzą obustronną "obudowę" ściany, w której umieszcza się zbrojenie, a następnie wypełnia przestrzeń betonem. Po związaniu mieszanki uzyskuje się rdzeń żelbetowy przenoszący obciążenia, a styropian pozostaje jako warstwa izolacyjna i osłonowa.
Pozostałe propozycje nie pasują do definicji i praktyki szalunku traconego:
- "prefabrykatów żelbetowych w deskowaniach z tektury" opisuje raczej prefabrykację lub nietypowe deskowanie jednorazowe, ale nie standardową ścianę w systemie szalunku traconego, w którym kształtki pozostają jako część ściany.
- "bloczków silikatowych na zaprawie ciepłochronnej" dotyczy technologii murowej (elementy murowe + zaprawa), a nie ściany wykonywanej przez betonowanie rdzenia w pozostającym szalunku.
- "betonu komórkowego na cienkowarstwowej zaprawie klejącej" to również technologia murowa, gdzie nośność zapewnia mur z bloczków, a nie monolityczny rdzeń żelbetowy w kształtkach.
W praktyce na budowie rozpoznanie tej technologii pomaga w doborze organizacji robót: najpierw montuje się kształtki, następnie układa zbrojenie, a na końcu prowadzi betonowanie w sposób zapewniający prawidłowe wypełnienie i brak rozsegregowania mieszanki. To rozróżnia szalunek tracony od klasycznego murowania oraz od prefabrykacji.
