Dopasowanie falowe w teorii linii długiej oznacza brak odbić fali na zakończeniu linii. O tym, czy fala ulega odbiciu, decyduje porównanie impedancji obciążenia z impedancją falową (charakterystyczną) linii. Warunek braku odbić jest spełniony wtedy, gdy obciążenie "wygląda" dla fali dokładnie tak samo jak sama linia, czyli gdy Zobc = Zf.
Gdy zachodzi równość Zf = Zobc, fala bieżąca jest w całości przekazywana do obciążenia (energia nie jest "zawracana"), a na linii nie obserwuje się zjawisk typowych dla niedopasowania, takich jak refleksy, przeregulowania czy tworzenie się fal stojących.
Odpowiedź "Zf > Zobc" jest błędna, ponieważ sama nierówność nie zapewnia dopasowania: dowolna różnica impedancji powoduje niezerowy współczynnik odbicia, a więc powstanie fali odbitej. Podobnie odpowiedź "Zf < Zobc" również opisuje niedopasowanie i prowadzi do odbić, choć ich znak/faza może być inna niż w przypadku odwrotnej nierówności.
Odpowiedź "Zf = 0" jest błędna, bo impedancja falowa jest parametrem linii wynikającym z jej właściwości rozłożonych (indukcyjności i pojemności na jednostkę długości). W typowych torach telekomunikacyjnych jest to dodatnia wartość (często stała dla danej linii w paśmie pracy), a nie zero. W praktyce dopasowanie uzyskuje się przez dobranie właściwego terminatora o impedancji równej impedancji charakterystycznej.
- Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w pytaniu pojawia się "brak odbić" lub "dopasowanie falowe", szukaj równości impedancji linii i obciążenia, a nie nierówności.
