KWALIFIKACJA TWO5 - STYCZEŃ 2018

PYTANIE NR 40.
W trakcie montowania urządzeń cumowniczych na pokładzie zabrania się
A.
B.
C.
D.
Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Zakaz "przenoszenia urządzeń nad pracownikami" wynika z podstawowej zasady BHP: ładunek podwieszony stwarza ryzyko upadku, uderzenia i zmiażdżenia.
Dlatego podczas montażu i transportu urządzeń cumowniczych wyznacza się strefę niebezpieczną i nie dopuszcza osób pod przemieszczanym ładunkiem.

Pełne wyjaśnienie:

Podczas montażu urządzeń cumowniczych na pokładzie często wykonuje się operacje podnoszenia i przemieszczania elementów (np. przy użyciu dźwigu, wciągnika, żurawika lub innego sprzętu transportu bliskiego). W takiej sytuacji kluczową zasadą bezpieczeństwa jest niedopuszczanie do przebywania ludzi pod ładunkiem oraz niedokonywanie przenoszenia ładunków nad pracownikami.

Odpowiedź "przenoszenia urządzeń nad pracownikami" jest poprawna, ponieważ ładunek zawieszony może:

  • spaść wskutek błędu zawieszenia, uszkodzenia zawiesi lub zaczepów,
  • gwałtownie się rozkołysać (np. przy podmuchach wiatru lub ruchach jednostki),
  • uderzyć pracownika lub spowodować zmiażdżenie w razie utraty kontroli nad ładunkiem.

Pozostałe odpowiedzi mogą dotyczyć ważnych wymagań organizacyjnych lub technologicznych, ale nie są tak jednoznaczną, powszechną regułą zakazu jak przenoszenie nad ludźmi. "Transportu urządzeń w innej pozycji niż robocza" bywa kwestią zaleceń producenta i stabilności, jednak w praktyce dopuszczalność zależy od instrukcji i zastosowanych zabezpieczeń. "Stosowania parcianych stropów do transportu pionowego" wymaga oceny doboru zawiesi do masy i warunków, ale sama nazwa materiału nie przesądza bezwzględnego zakazu bez odniesienia do parametrów i dopuszczeń. "Montowania urządzeń przed montażem wzmocnień pod pokładem" dotyczy kolejności technologicznej i wymagań konstrukcyjnych, lecz pytanie wskazuje na ogólny zakaz BHP w trakcie prac.

W praktyce właściwe działanie to: wyznaczyć strefę niebezpieczną, odgrodzić ją, uzgodnić sygnały z operatorem, używać właściwych zawiesi i prowadzić ładunek tak, aby nigdy nie przechodził nad stanowiskami pracy.

Dodatkowe pytania

Dodatkowe pytania (FAQ):
To zakaz prowadzenia podwieszonego ładunku (np. urządzenia cumowniczego) nad osobami znajdującymi się w strefie pracy. Chodzi o eliminację ryzyka, że ładunek spadnie, uderzy lub przygniecie człowieka. W praktyce wyznacza się strefę niebezpieczną i nie dopuszcza do niej osób postronnych.
Bo skutki awarii są natychmiastowe i ciężkie: pęknięcie zawiesia, wysunięcie się haka, błąd zaczepienia lub rozkołysanie może spowodować upadek ładunku. Nawet niewielkie przesunięcie masywnego elementu może doprowadzić do zmiażdżenia lub urazu wielonarządowego, a czas reakcji pracownika jest znikomy.
Strefę niebezpieczną wyznacza się tak, aby obejmowała obszar pod ładunkiem i możliwy tor jego ruchu, także z zapasem na rozkołysanie. Stosuje się barierki, taśmy, oznakowanie i nadzór. Kluczowe jest, by nikt nie przebywał pod ładunkiem ani na jego przewidywanej drodze transportu.
W praktyce sygnalista jest potrzebny zawsze wtedy, gdy operator nie ma pełnej widoczności ładunku i otoczenia lub gdy warunki są trudne (ciasne przejścia, przeszkody, praca na pokładzie). Ustalenie jednoznacznych sygnałów i jednej osoby do kierowania ruchem ogranicza chaos komunikacyjny i zmniejsza ryzyko wypadku.
Najczęstsze błędy to: brak odgrodzenia strefy niebezpiecznej, przechodzenie pod ładunkiem "na skróty", zły dobór zawiesi do masy i geometrii elementu, pośpiech przy zaczepianiu oraz brak uzgodnionych sygnałów z operatorem. Często lekceważy się też wpływ wiatru i ruchów jednostki.
Należy tak zorganizować pracę, aby nikt nie przebywał w tym przejściu w czasie transportu: wstrzymać ruch pieszy, zamknąć przejście i wyznaczyć obejścia. Jeśli nie da się zapewnić kontroli strefy, trzeba zmienić trasę lub sposób transportu. Priorytetem jest brak osób pod ładunkiem.
Utrudniają je m.in.: ograniczona przestrzeń manewrowa, przeszkody (nadbudówki, relingi), śliska nawierzchnia, hałas i słaba komunikacja, podmuchy wiatru oraz kołysanie jednostki. Te czynniki zwiększają ryzyko rozkołysania ładunku i błędów koordynacji, dlatego wymagają lepszej organizacji i nadzoru.
Dobór zawiesi opiera się na masie ładunku, sposobie zaczepienia, kątach pracy cięgien oraz stanie technicznym zawiesi i osprzętu. Zawiesia muszą mieć odpowiednią nośność i być używane zgodnie z przeznaczeniem. Błąd doboru (np. zbyt mała nośność lub zły kąt) może doprowadzić do zerwania i upadku ładunku.
Tylko w zakresie koniecznym do bezpiecznego prowadzenia ładunku i wykonywania czynności montażowych, przy zachowaniu dystansu oraz poza obszarem bezpośrednio pod ładunkiem. Osoby niezaangażowane muszą być odsunięte. Kluczowe jest, aby żaden pracownik nie znalazł się w pionie pod zawieszonym elementem.
Ucz się zasad ogólnych: strefa niebezpieczna, zakaz przebywania pod ładunkiem, komunikacja z operatorem, dobór zawiesi i kontrola stanu sprzętu. W rozwiązaniach testowych zwracaj uwagę na odpowiedzi, które eliminują ryzyko ciężkiego urazu (upadek/uderzenie/zmiażdżenie). To zwykle rdzeń wymagań BHP.
info

Około 63% zdających odpowiada poprawnie na to pytanie. średnie

Materiały:

  • Instrukcje BHP dla prac dźwigowych i transportu bliskiego w stoczni (instrukcje zakładowe)
  • Materiały szkoleniowe UDT/PIP dotyczące bezpiecznego podnoszenia ładunków
  • Podręczniki i skrypty z BHP w przemyśle stoczniowym (rozdziały o operacjach podnoszenia i strefach niebezpiecznych)

Aktualizacja pytania: 31.03.2026

Aktualizacja pytania: 31.03.2026
📡 Brak połączenia internetowego