Pomiar rezystancji izolacji w silniku trójfazowym ma odpowiedzieć na pytanie, czy izolacja elektryczna jest skuteczna:
- pomiędzy poszczególnymi fazami (uzwojeniami stojana),
- pomiędzy uzwojeniami a masą, czyli metalowym korpusem/ramą silnika.
Dlatego w silniku z wyprowadzonymi końcówkami U1, U2, V1, V2, W1, W2 wykonuje się pomiary między zaciskami reprezentującymi różne fazy, typowo: U1–V1, U1–W1, V1–W1, oraz dodatkowo U1, V1, W1 do korpusu. Ten zestaw odpowiada zagrożeniom rzeczywistym: przebiciu izolacji między uzwojeniami lub do obudowy (co może skutkować porażeniem, zadziałaniem zabezpieczeń albo uszkodzeniem maszyny).
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- U1–U2, V1–V2, W1–W2: to pomiar w obrębie jednej fazy i w praktyce służy raczej do oceny ciągłości lub rezystancji uzwojenia (przewodzenia), a nie izolacji między obwodami.
- Warianty z "uprzednim zwarciem" części końcówek mogą wprowadzać w błąd: zwarcie nie zastępuje wymaganego pomiaru do korpusu i nie jest sednem badania izolacji międzyfazowej.
W praktyce egzaminacyjnej warto zapamiętać prostą zasadę: izolacja bada się między niezależnymi obwodami oraz do masy, a nie "od końca do końca" tego samego uzwojenia.
