Identyfikacja trzech roztworów (NaOH, NaCl, kwas octowy) opiera się na ich odczynie i tym, jak reagują z dwoma wskaźnikami.
Uniwersalny papierek wskaźnikowy daje barwę zależną od pH, więc pozwala rozpoznać, czy badany roztwór jest kwaśny, obojętny czy zasadowy. W zestawie: kwas octowy powinien dać odczyn kwaśny, chlorek sodu typowo odczyn zbliżony do obojętnego, a wodorotlenek sodu odczyn zasadowy. Dlatego już po samym papierku można wskazać tę probówkę, która ma barwę odpowiadającą odczynowi zasadowemu (zgodnie z przedstawioną tabelą).
Fenoloftaleina jest wskaźnikiem, który w roztworach kwaśnych i obojętnych pozostaje bezbarwny, natomiast w roztworach zasadowych przyjmuje różowe/malinowe zabarwienie. Z tego powodu sama fenoloftaleina zwykle nie wystarcza do rozróżnienia roztworu NaCl i kwasu octowego, bo oba mogą pozostać bezbarwne. Jest natomiast bardzo przydatna do potwierdzenia obecności zasady.
Stwierdzenie "Po zastosowaniu tylko uniwersalnego papierka wskaźnikowego można stwierdzić, że w probówce nr 3 był roztwór wodorotlenku sodu" jest poprawne, jeśli tabela pokazuje, że probówka 3 miała barwę odpowiadającą odczynowi zasadowemu. Pozostałe zdania są błędne, gdy przypisują konkretną substancję na podstawie wskaźnika, który nie rozróżnia danych przypadków (np. fenoloftaleina dla roztworu obojętnego i kwaśnego), albo gdy wyciągają zbyt daleko idące wnioski o pH (np. "pH powyżej 9") bez jednoznacznego wskazania tego zakresu w tabeli barw.
- Wskazówka egzaminacyjna: najpierw ustal, co każdy wskaźnik potrafi odróżnić, a dopiero potem przypisuj substancje do probówek.
