Rezystor zamienia energię elektryczną na ciepło, a moc wydzielana na rezystorze R2 zależy wyłącznie od napięcia na tym rezystorze i/lub prądu płynącego przez ten rezystor. Dlatego w pierwszym kroku należy ze schematu układu ustalić, jakie są: (1) prąd gałęzi z R2 lub (2) spadek napięcia na R2.
W obwodach prądu stałego stosuje się równoważne wzory na moc:
- P = U · I (gdy znasz jednocześnie U na R2 i I przez R2),
- P = I2 · R (gdy najłatwiej wyznaczyć prąd rezystora),
- P = U2 / R (gdy najłatwiej wyznaczyć spadek napięcia na rezystorze).
Kluczowe jest, że do obliczeń podstawia się U oraz I dotyczące R2, a nie napięcie całego źródła ani prąd całego układu (chyba że ze schematu wynika, że są one takie same dla R2, np. w czysto szeregowym fragmencie).
Odpowiedź "7 W" jest poprawna, bo odpowiada mocy policzonej z poprawnie wyznaczonego prądu lub napięcia na R2 wynikających z połączeń w schemacie (np. po redukcji połączeń szeregowych/równoległych i wyznaczeniu prądów gałęzi).
Wynik "14 W" często pojawia się, gdy ktoś przez nieuwagę podwaja właściwą wartość (np. myli prąd gałęzi z prądem całkowitym albo przyjmuje niewłaściwy spadek napięcia), co daje moc 2× większą.
Wynik "28 W" jest typowy dla błędów, które dają moc 4× większą (np. pomyłka w potęgowaniu w P=I2R lub P=U2/R, albo podstawienie 2× większego U/I, co po podniesieniu do kwadratu daje 4×).
Wynik "2 W" może wynikać z błędnego przyjęcia zbyt małego prądu/napięcia na R2 (np. odczyt z nie tej gałęzi) albo z niepoprawnych przekształceń.
Wskazówka egzaminacyjna: zawsze narysuj (choćby pomocniczo) fragment obwodu widziany "z zacisków R2" i dopiero wtedy wybierz najwygodniejszy wzór na P. To minimalizuje ryzyko podstawienia U źródła zamiast U na rezystorze.
