W obwodach sterowania silników asynchronicznych (klatkowych) bardzo często stosuje się samopodtrzymanie (podtrzymanie cewki stycznika). Działa ono tak, że po chwilowym naciśnięciu przycisku START cewka stycznika zostaje zasilona, a następnie zasilanie to "przejmuje" styk pomocniczy NO (normalnie otwarty) tego samego stycznika, włączony równolegle do przycisku START.
W układzie zmiany kierunku obrotów (nawrotnym) są zwykle dwa styczniki: jeden dla kierunku "w przód" i drugi dla kierunku "w tył". Każdy z nich powinien mieć własny tor podtrzymania, aby po zwolnieniu przycisku stycznik pozostał załączony do czasu naciśnięcia STOP lub zadziałania zabezpieczenia. Jeżeli w opisie usterki podano, że po załączeniu stycznika K2 nie działa samoczynne podtrzymanie, to wskazuje to na problem w torze podtrzymania przypisanym do K2.
Odpowiedź "K21" jest poprawna, ponieważ odpowiada stykowi pomocniczemu, który (zgodnie z typowym sposobem oznaczania na schematach i funkcją w układzie) powinien zamykać się po zadziałaniu K2 i podawać zasilanie podtrzymujące na cewkę K2.
- "K12" najczęściej odnosi się do styku innego stycznika (np. K1) lub innego toru niż podtrzymanie K2. Wybranie go oznacza pomylenie przynależności styku do aparatu.
- "Kil" wygląda jak oznaczenie niejednoznaczne (możliwe mylne odczytanie znaków) i nie wskazuje jednoznacznie styku podtrzymania K2. W praktyce takie oznaczenie nie pozwala pewnie przypisać funkcji bez schematu.
- "K22" może być innym stykiem pomocniczym stycznika K2 (np. użytym do blokady lub sygnalizacji), ale nie musi być włączony w pętlę podtrzymania. Przy braku podtrzymania po zadziałaniu K2 kluczowy jest styk przeznaczony do podtrzymania, czyli K21.
Na egzaminie warto prześledzić tor zasilania cewki K2: przycisk START → cewka K2 → styk podtrzymania równolegle do START. Usterka "brak podtrzymania po załączeniu" prawie zawsze prowadzi do wskazania styku pomocniczego NO odpowiedzialnego za podtrzymanie lub jego okablowania.
