W terminologii widzenia obuocznego nazwy forii opisują utajoną tendencję ustawienia oczu (odchylenie ujawniające się w pewnych warunkach badania, np. przy osłabieniu kontroli fuzji), a nie stały zez jawny.
Jeżeli osie oczu mają tendencję do ustawiania się rozbieżnie, czyli "uciekają" na zewnątrz, właściwym terminem jest "egzoforia". Przedrostek egzo- w praktyce klinicznej i opisowej wiąże się z kierunkiem "na zewnątrz", dlatego pasuje do rozbieżnego ustawienia.
Pozostałe odpowiedzi odnoszą się do innych sytuacji:
- "Ortoforia" opisuje stan równowagi ustawienia oczu – brak tendencji odchylenia w poziomie i pionie. Jest więc pojęciem "neutralnym", ale nie oznacza rozbieżności.
- "Esoforia" dotyczy tendencji zbieżnej (do wewnątrz), czyli przeciwnej do rozbieżności. Typowym błędem jest wybór esoforii przez pomylenie przedrostków egzo-/eso-.
- "Hiperforia" odnosi się do odchylenia pionowego, gdy jedno oko ma tendencję do ustawiania się wyżej. Nie opisuje więc rozbieżności w płaszczyźnie poziomej.
W praktyce zawodowej technika optyka poprawne rozpoznanie kierunku forii ma znaczenie w interpretacji badań widzenia obuocznego oraz przy współpracy z optometrystą/okulistą, np. w kontekście objawów astenopijnych i ewentualnej korekcji pryzmatycznej.
