W pytaniu kluczowe są dwa elementy: ekstrahent (woda) oraz rodzaj surowca (wysuszony korzeń). Jeśli do ekstrakcji używa się wody, otrzymuje się wyciąg wodny, a w praktyce rozróżnia się m.in. napary, odwary i maceraty.
Odwar to wyciąg wodny przygotowywany z surowców twardszych i bardziej zbitych (często takich jak korzenie lub kora) poprzez ogrzewanie/gotowanie surowca z wodą. Taki sposób ułatwia przenikanie składników z surowca do rozpuszczalnika, co odpowiada logice doboru metody do "trudniej oddających" składniki części roślin.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- Napar – to również wyciąg wodny, ale typowo sporządzany bez długiego gotowania, częściej dla delikatniejszych surowców. W kontekście "korzenia" jako surowca jest to zwykle mniej trafny wybór.
- Maceracja – oznacza wytrawianie surowca rozpuszczalnikiem w temperaturze pokojowej przez dłuższy czas. Samo słowo "ekstrakcja wodą" nie przesądza maceracji; w pytaniu oczekuje się klasyfikacji postaci leku, a nie ogólnej techniki kontaktu z rozpuszczalnikiem.
- Nalewka – jest wyciągiem alkoholowym (najczęściej etanolowym lub wodno-alkoholowym). Skoro w pytaniu podano ekstrakcję wodą, nalewka nie pasuje do wskazanego rozpuszczalnika.
Na egzaminie warto zapamiętać schemat: woda + surowiec twardy (np. korzeń) → odwar, natomiast alkohol → nalewka. Najczęstszy błąd to utożsamienie wszystkich wyciągów wodnych z naparem lub automatyczne wybieranie "maceracji" jako synonimu ekstrakcji.
