W modelu CMYK barwy powstają przez mieszanie subtraktywne: farby pochłaniają (odejmują) część światła odbijanego od podłoża. Dlatego wysoki udział danej farby zwykle wzmacnia jej "kierunek" barwny w odbiorze wydruku.
W zestawie C100, M96, Y20, K7 dominują kanały cyjan i magenta. Połączenie cyjanu z magentą daje odcienie z obszaru niebiesko‑fioletowego. Niewielki udział żółtego (Y20) nie "przekręca" koloru w stronę zieleni (do tego potrzebny byłby wysoki cyjan i wysoki żółty), ani w stronę czerwieni (wysoki magenta i wysoki żółty). Mała domieszka czerni (K7) przyciemnia barwę, co sprzyja odbiorowi jako granat (ciemny niebieski), a nie jako jasny niebieski.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie pasują?
- "zieloną" – zieleń w CMYK zwykle wynika z silnego połączenia cyjanu i żółtego. Tutaj żółty jest niski, więc nie powstanie dominująca zieleń.
- "czerwoną" – czerwień/oranże wymagają wysokiego magenty i wysokiego żółtego. Przy Y20 kolor nie ma warunków, by stać się czerwony.
- "żółtą" – żółć wymaga bardzo wysokiego kanału Y oraz niskich C i M. W tym przypadku C i M są bardzo wysokie, więc żółć jest wykluczona.
Warto pamiętać o ograniczeniu praktycznym: zapis CMYK bez informacji o profilu ICC, standardzie separacji, papierze i przyroście punktu nie daje jednego "absolutnego" wyglądu barwy na każdym urządzeniu. Na egzaminie jednak zwykle sprawdza się kierunek barwny wynikający z dominujących kanałów.