Metoda kwartowania służy do zmniejszenia masy próbki przy zachowaniu jej reprezentatywności. W praktyce materiał powinien być możliwie dobrze wymieszany, następnie uformowany (często w stożek) i spłaszczony, po czym dzieli się go na cztery równe części (ćwiartki).
Kluczowy element kwartowania to to, że po podziale odrzuca się dwie przeciwległe ćwiartki, a dwie pozostałe łączy i w razie potrzeby powtarza procedurę. Skoro z czterech równych części zostają dwie, to po jednym wykonaniu kwartowania pozostaje 1/2 pierwotnej ilości materiału. To odpowiada proporcji pomniejszenia 1:2 (zostaje połowa).
Odpowiedź "1:4" jest typową pułapką skojarzeniową: nazwa "kwartowanie" sugeruje podział na cztery, ale nie oznacza, że końcowo zostaje tylko jedna ćwiartka. W standardowym kroku odrzuca się dwie ćwiartki, więc redukcja nie wynosi do 1/4, tylko do 1/2.
Odpowiedź "1:8" odpowiadałaby sytuacji, gdy proces redukcji przez pozostawianie połowy materiału zostałby wykonany wielokrotnie (np. kilka cykli), ale pytanie nie wskazuje liczby powtórzeń, więc nie należy tego zakładać.
Odpowiedź "2:2" nie opisuje pomniejszenia próbki, bo oznaczałaby brak zmiany (równość), a celem kwartowania jest właśnie redukcja ilości materiału przy zachowaniu cech próbki do dalszych badań.
Na egzaminie warto zapamiętać regułę: jedno kwartowanie = zostaje połowa. Jeśli trzeba zejść do mniejszej masy, kwartowanie można powtarzać lub stosować dzielniki mechaniczne, zależnie od wymagań laboratorium i rodzaju urobku.
