W relacji organizator turystyki/pośrednik turystyczny – klient podstawą jest umowa, czyli klasyczny stosunek cywilnoprawny. Ustawy szczególne dotyczące usług lub imprez turystycznych określają wybrane obowiązki i uprawnienia stron (np. informacyjne, zakres świadczeń, szczególne zasady odpowiedzialności), ale nie opisują każdego możliwego problemu, jaki może powstać w praktyce.
W takich sytuacjach działa zasada, że w zakresie nieuregulowanym przez ustawę szczególną stosuje się przepisy prawa cywilnego, w szczególności Kodeksu cywilnego (np. ogólne reguły dotyczące zawierania umów, niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązań, odszkodowania, skutków opóźnienia, sposobu składania oświadczeń woli). To właśnie uzasadnia odpowiedź: "Kodeksu cywilnego."
Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie pasują?
- "Kodeksu karnego." Prawo karne dotyczy odpowiedzialności za czyny zabronione i wymierzania kar. Sam spór o jakość usługi turystycznej lub o wykonanie umowy nie jest automatycznie przestępstwem i nie rozstrzyga się go na podstawie kodeksu karnego.
- "Kodeksu postępowania karnego." To procedura prowadzenia spraw karnych (jak prowadzi się postępowanie przygotowawcze i sądowe), a nie zbiór reguł określających treść zobowiązań umownych między przedsiębiorcą a klientem.
- "Kodeksu postępowania administracyjnego." KPA dotyczy postępowań przed organami administracji publicznej (decyzje, odwołania, terminy w sprawach administracyjnych). Umowa z klientem nie jest decyzją administracyjną, więc co do zasady nie rozstrzyga się jej na podstawie KPA.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w treści widzisz słowa "umowa", "klient", "świadczenie usługi", to najczęściej kluczem jest prawo cywilne. Procedury (postępowania) wybiera się wtedy, gdy pytanie dotyczy działania sądu/organów, a nie treści umowy.
