Katalog nakładów rzeczowych służy do normowania robót, czyli podaje typowe nakłady potrzebne do wykonania określonych prac (robocizna, materiały, sprzęt) oraz warunki, w jakich te nakłady należy przyjmować. Dlatego w jego części opisowej pojawiają się "założenia szczegółowe" – są to informacje wyjaśniające, jak rozumieć pozycje katalogu i jak je stosować w praktyce kosztorysowej.
Odpowiedź "zasady przedmiarowania poszczególnych robót" jest trafna, ponieważ przedmiarowanie (czyli opis i ilościowe ujęcie robót w przedmiarze) wymaga jasnych reguł: co jest jednostką obmiaru, co wchodzi w zakres danej pozycji, jakie czynności są uwzględnione w normie, a jakich nie należy dublować w innych pozycjach. Takie reguły są typowym elementem części opisowej normatywu.
Pozostałe propozycje nie pasują do "założeń szczegółowych" katalogu nakładów:
- "ceny jednostkowe poszczególnych materiałów" – ceny są informacją rynkową i zwykle pochodzą z cenników, baz cen lub ofert; nie stanowią treści normatywu nakładów.
- "stawki wynagrodzeń za roboczogodzinę" – stawki to parametr wyceny robocizny (polityka płacowa, narzuty, rynek), a nie opis zasad stosowania norm.
- "założenia wyjściowe do sporządzenia kalkulacji szczegółowej" – kalkulacja szczegółowa dotyczy sposobu liczenia ceny jednostkowej (np. narzuty, koszty pośrednie), natomiast założenia szczegółowe w katalogu odnoszą się przede wszystkim do zakresu i sposobu przedmiarowania oraz warunków stosowania pozycji katalogowych.
Na egzaminie warto pamiętać: KNR = normy i zasady stosowania, a ceny/stawki = dane do wyceny pozyskiwane z innych źródeł.
