Wariatory zalicza się do przekładni o zmiennym przełożeniu. Oznacza to, że stosunek prędkości (i odpowiednio momentów) pomiędzy wejściem a wyjściem może być regulowany w pewnym zakresie. W praktyce pozwala to dopasować prędkość obrotową elementu roboczego maszyny do aktualnego zadania (np. rozruch, praca pod obciążeniem, praca z różnymi prędkościami).
Odpowiedź "o zmiennym przełożeniu" jest poprawna, bo opisuje cechę funkcjonalną wariatora: regulację przełożenia. To właśnie odróżnia wariator od typowych przekładni stałych, w których przełożenie wynika z geometrii kół/zębów i zasadniczo nie zmienia się podczas pracy.
Odpowiedź "z kołami łańcuchowymi" jest niepoprawna, ponieważ wskazuje jedynie na element przeniesienia napędu (łańcuch i koła łańcuchowe). Przekładnia łańcuchowa może mieć przełożenie stałe (najczęściej) i sama informacja o łańcuchu nie definiuje wariatora.
Odpowiedź "o stałym przełożeniu" jest sprzeczna z istotą wariatora. Jeśli przełożenie jest stałe, nie ma cechy regulacji, która stanowi kluczową funkcję wariatora.
Odpowiedź "z kołami zębatymi przesuwnymi" może kojarzyć się z przekładniami, w których zmienia się zestaw kół (np. zmiana biegu), ale to nie jest typowa definicja wariatora jako przekładni o zmiennym przełożeniu rozumianym jako regulacja w zakresie (często płynna). W egzaminach zawodowych rozpoznaje się przede wszystkim cechę: zmienność przełożenia.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w odpowiedziach mieszają się: (1) cecha funkcjonalna (zmienne/stałe przełożenie) i (2) element konstrukcyjny (łańcuch, koła zębate), zwykle poprawna jest odpowiedź opisująca cechę działania, bo to ona definiuje typ przekładni.
