Azymut A12-13 to miara kierunku od punktu 12 do punktu 13, wyrażona jako kąt w płaszczyźnie odniesienia (w zadaniu w gradach). W praktyce oblicza się go na podstawie danych liczbowych z rysunku, najczęściej jako różnice współrzędnych:
- ΔX = X13 − X12
- ΔY = Y13 − Y12
Następnie wyznacza się wartość kąta z zależności trygonometrycznej. Typową pułapką jest to, że sama wartość arctan(ΔY/ΔX) nie rozróżnia ćwiartek, dlatego w obliczeniach najbezpieczniej korzystać z funkcji atan2(ΔY, ΔX) lub wykonać korektę ćwiartki na podstawie znaków ΔX i ΔY.
Po wyznaczeniu kierunku trzeba upewnić się, że azymut ma poprawny zakres (pełny kąt), a wynik jest zapisany w jednostce g. Pełny obrót to 400g, więc wartości w okolicach 50–150g odpowiadają kierunkom z "pierwszej połowy" układu odniesienia, natomiast wartości powyżej 200g oznaczają kierunki przeciwne.
W tym zadaniu poprawny wynik to 106,3430g, ponieważ odpowiada kierunkowi wynikającemu z przyrostów współrzędnych odczytanych z rysunku po uwzględnieniu właściwej ćwiartki i jednostki.
Pozostałe propozycje są typowe dla błędów rachunkowych:
- 256,5470g i 306,3430g mogą wynikać z dodania 200g lub 300g wskutek błędnej korekty ćwiartki (np. pomylenia znaków ΔX/ΔY lub zamiany osi).
- 56,5470g często pojawia się, gdy ktoś liczy "na skróty" i przyjmuje wynik arctan bez prawidłowej korekty albo pomija część danych z rysunku.
Wskazówka egzaminacyjna: po obliczeniu azymutu wykonaj szybki test sensowności — sprawdź znaki ΔX i ΔY (czy kierunek ma iść "na wschód/zachód" oraz "na północ/południe") i czy wynik mieści się w spodziewanym przedziale, zanim wybierzesz odpowiedź.
