W klasycznej (classful) klasyfikacji IPv4 o klasie adresu decydują najstarsze bity pierwszego oktetu. Kluczowe jest to, że każda klasa ma określony prefiks o różnej długości:
- Klasa A: prefiks 0 (wystarcza pierwszy bit równy 0, czyli 0xxxxxxx).
- Klasa B: prefiks 10 (pierwsze dwa bity muszą być 1 i 0).
- Klasa C: prefiks 110 (pierwsze trzy bity muszą być 1,1,0).
- Klasa D: prefiks 1110 (adresy multicast).
- Klasa E: prefiks 1111 (zakres zarezerwowany historycznie).
W pytaniu podano, że trzy najstarsze bity wynoszą 010. Najważniejszy wniosek brzmi: pierwszy bit to 0. To automatycznie spełnia warunek klasy A, bo klasa A nie wymaga dopasowania trzech bitów, tylko samego pierwszego.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne? Odpowiedź "klasy B" odpada, bo klasa B musi zaczynać się od 10, a tu mamy początek 01. Odpowiedź "klasy C" jest niepoprawna, bo klasa C wymaga dokładnie prefiksu 110, którego w 010 nie ma. Odpowiedź "klasy D" również nie pasuje, bo multicast zaczyna się od 1110.
W praktyce dziś powszechnie stosuje się CIDR, ale znajomość klas pozostaje fundamentem nauki adresowania i łatwo pomaga sprawdzać poprawność intuicji dotyczącej zakresów pierwszego oktetu.
