KWALIFIKACJA ELM2 - CZERWIEC 2018 (test 2)

W zadaniach tego typu pojemność kondensatora ustala się na podstawie oznaczenia umieszczonego na elemencie (pokazanego na rysunku). Najczęściej spotkasz kod 3‑cyfrowy, w którym:

• dwie pierwsze cyfry tworzą liczbę znaczącą,
• trzecia cyfra oznacza mnożnik jako potęgę dziesięciu 10ⁿ,
• wynik podaje się w pF.

Dla poprawnego odczytu otrzymuje się wartość 330 pF. To typowa pojemność spotykana m.in. w obwodach filtrujących i kompensacyjnych.

Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?

• "1 pF" to wartość skrajnie mała; zwykle pojawia się przy bardzo małych kondensatorach w.cz. i raczej nie wynika z typowego kodu 3‑cyfrowego. Taki wybór bywa skutkiem pomylenia zapisu z innym symbolem lub zignorowania mnożnika.
• "650 pF" może wynikać z próby "dopasowania" liczby bez reguły (heurystyka), albo z pomylenia tolerancji/serii z wartością. W kodzie 3‑cyfrowym nie uzyskuje się jej przez proste przepisanie cyfr bez przeliczenia mnożnika.
• "1600 pF" to błąd rzędu wielkości, często powstający przez niewłaściwe potraktowanie trzeciej cyfry (np. jako dopisanej cyfry zamiast potęgi 10) albo przez niekontrolowane przejście między pF i nF.

Wskazówka egzaminacyjna: zawsze wykonaj szybkie sprawdzenie "sensowności" wyniku: czy pojemność pasuje do typowych zakresów dla danego typu kondensatora oraz czy nie pomyliłeś jednostek (pF ↔ nF ↔ µF). To ogranicza błędy wynikające z automatyzmu i pośpiechu.