Klucz podstawowy (PRIMARY KEY) to atrybut lub zestaw atrybutów, których zadaniem jest jednoznaczna identyfikacja każdego wiersza (rekordu) w tabeli. Z tego powodu poprawne jest stwierdzenie, że wartość pola pełniącego rolę klucza podstawowego musi być unikalna — dwa różne rekordy nie mogą mieć tego samego identyfikatora.
Stwierdzenie "jest zawsze typu numerycznego" jest błędne, ponieważ klucz podstawowy może mieć różne typy danych (np. liczby, tekst, UUID), o ile zapewnia unikalność i stabilność identyfikacji. Często spotyka się kolumny typu liczbowego (np. ID), ale to tylko popularna praktyka projektowa, a nie reguła.
Odpowiedź "służy do szyfrowania zawartości tabeli" wynika z mylenia znaczenia słowa "klucz" z kryptografią. W bazach danych klucz podstawowy nie szyfruje danych; jest mechanizmem logicznym (ograniczeniem integralności) pomagającym utrzymać porządek i spójność danych oraz budować relacje (np. przez klucze obce).
Stwierdzenie "może przyjmować wartość pustą (NULL)" jest nieprawidłowe w typowym rozumieniu klucza podstawowego: identyfikator rekordu nie może być "nieznany", bo nie spełniałby swojej funkcji. W praktyce DBMS wymagają, aby kolumna/e klucza podstawowego były niepuste, co zapobiega tworzeniu rekordów bez identyfikatora.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w odpowiedziach pojawia się unikalność, NULL oraz "zawsze typ numeryczny", to zwykle sprawdzana jest rola identyfikacyjna klucza podstawowego, a nie dobór konkretnego typu danych.