W belce wspornikowej (utwierdzonej z jednej strony) w podporze–utwierdzeniu pojawiają się reakcje, które "przejmują" wpływ obciążeń zewnętrznych. Dla obciążeń działających w płaszczyźnie typowo rozpatruje się co najmniej:
- reakcję pionową VA,
- reakcję poziomą (gdy są siły poziome),
- moment utwierdzenia (gdy obciążenia wywołują obrót).
Aby wyznaczyć VA, stosuje się warunek równowagi sił w kierunku pionowym. W praktyce oznacza to bilans: suma sił pionowych musi być równa zero. Jeżeli na rysunku występują wyłącznie obciążenia pionowe skierowane w dół, to reakcja VA jest skierowana do góry i ma wartość równą wypadkowej tych obciążeń.
Jeżeli na schemacie są obciążenia rozłożone, najpierw sprowadza się je do sił wypadkowych (o wartości równej polu wykresu obciążenia), a dopiero potem sumuje się je z siłami skupionymi. Dopiero po takim "zebraniu" wszystkich oddziaływań można wskazać jedną liczbę jako VA.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- "0 kN" byłoby możliwe tylko wtedy, gdyby nie było żadnych obciążeń pionowych (albo ich wypadkowa wynosiła 0), co dla typowego wspornika obciążonego jest mało prawdopodobne.
- "4 kN" i "12 kN" to wartości, które często pojawiają się jako wynik błędnego zsumowania tylko części obciążeń, pomylenia jednostek lub doliczenia/odjęcia siły o przeciwnym zwrocie.
Na egzaminie warto pilnować dwóch rzeczy: (1) czy uwzględniono wszystkie obciążenia z rysunku, (2) czy zachowano spójną konwencję znaków (co jest "w górę", a co "w dół").
