W obliczaniu obciążenia od śniegu na dach nie przyjmuje się jednej, stałej wartości dla wszystkich przypadków. Kluczowe jest rozróżnienie:
- typu dachu (np. płaski, jednospadowy, dwuspadowy),
- nachylenia połaci (kąta pochylenia),
- założeń co do rozkładu śniegu (typowa sytuacja obciążenia równomiernego vs. sytuacje szczególne, np. nawiewy lub zsuwy).
Współczynnik C (często nazywany współczynnikiem kształtu dachu) opisuje, jak kształt i pochylenie połaci wpływają na ilość śniegu, jaka może zalegać na dachu w porównaniu do wartości odniesienia. Przy większych kątach nachylenia śnieg łatwiej się zsuwa, dlatego współczynnik zwykle maleje wraz ze wzrostem pochylenia (w określonych przedziałach kątów).
Dla dachu dwuspadowego, gdy obie połacie mają jednakowe pochylenie 40°, przyjmuje się wartość 0,80. To jest wartość właściwa dla tego typu geometrii w podanym kącie.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- 0,68 – jest wartością spotykaną dla innych przedziałów pochylenia lub innych przypadków rozkładu obciążenia; dla 40° nie jest właściwa.
- 1,20 – jest zbyt duża jak na dach o znacznym pochyleniu; takie wartości wiążą się raczej z przypadkami, gdzie śnieg może się akumulować (np. mniej sprzyjająca geometria lub sytuacje szczególne).
- 0,53 – jest zbyt mała dla wskazanego przypadku; odpowiadałaby innym warunkom (np. większemu pochyleniu albo innym założeniom), a nie typowemu doborowi dla 40° w dachu dwuspadowym.
Wskazówka egzaminacyjna: w zadaniach o współczynnikach najpierw identyfikuj typ dachu, potem odczytaj przedział kąta. Najczęstszy błąd to wybór "na oko" liczby bliskiej 1 bez sprawdzenia, dla jakiego zakresu kątów została przypisana.
