W przekładni kierowniczej typu zębatkowego ruch obrotowy wałka wejściowego (od kierownicy) jest zamieniany na ruch posuwisty listwy zębatej. Kluczowe elementy to koło zębate (zębnik) współpracujące z listwą zębatą, a całość pracuje wewnątrz obudowy przekładni. Taka konstrukcja jest powszechna w samochodach osobowych ze względu na prostotę, kompaktowe wymiary i precyzję prowadzenia.
Odpowiedź "hipoidalna" jest błędna, ponieważ przekładnia hipoidalna kojarzy się z przekładnią główną w moście napędowym (zmiana kierunku przeniesienia napędu i przełożenie w mechanizmie różnicowym), a nie z mechanizmem zmiany kierunku kół w układzie kierowniczym.
Odpowiedź "planetarna" jest błędna, bo przekładnie planetarne stosuje się głównie tam, gdzie potrzebne są duże przełożenia przy zwartej budowie (np. w przekładniach automatycznych, reduktorach). Sama idea układu planetarnego (koło słoneczne, satelity, jarzmo) nie odpowiada typowej budowie przekładni kierowniczej widocznej w obudowie listwowej.
Odpowiedź "ślimakowa" także jest błędna: przekładnia ślimakowa wykorzystuje ślimak i ślimacznicę, ma inną geometrię współpracy oraz zwykle inną "logikę" obudowy. W układach kierowniczych spotyka się konstrukcje ślimakowe (zwłaszcza starsze), ale rozpoznanie elementów wewnątrz obudowy przekładni listwowej wskazuje na rozwiązanie zębatkowe.
Wskazówka egzaminacyjna: jeżeli w kontekście układu kierowniczego pojawia się listwa i zębnik (zamiana obrotu na przesuw), najczęściej chodzi o przekładnię zębatkową. Nazwy "hipoidalna" i "planetarna" zwykle prowadzą do zespołów napędowych, nie kierowniczych.
