W radioterapii zewnętrznej (teleterapii) stosuje się m.in. wiązki fotonów (X) oraz wiązki elektronów wytwarzane w akceleratorze liniowym. Kluczową różnicą jest głębokość penetracji i przebieg rozkładu dawki w tkankach.
Elektrony oddają energię stosunkowo płytko: w pewnym zakresie głębokości uzyskuje się obszar wysokiej dawki, a następnie następuje gwałtowny spadek dawki (tzw. końcowy zasięg). To sprawia, że elektrony są szczególnie przydatne wtedy, gdy celem jest zmiana zlokalizowana na powierzchni lub płytko pod skórą. Zaletą jest możliwość względnego oszczędzenia tkanek i narządów położonych głębiej, bo dawka za zasięgiem elektronów szybko maleje.
Odpowiedź "skóry i płytko pod skórą" jest więc właściwa, ponieważ odpowiada typowym wskazaniom do radioterapii elektronowej: leczeniu zmian powierzchownych, blizn, loży po wycięciu zmian skórnych czy obszarów wymagających wysokiej dawki w płytkich warstwach.
Pozostałe propozycje są nieadekwatne z punktu widzenia fizyki wiązki:
- "macicy" – narząd miednicy mniejszej leży głęboko; zwykle wymaga wiązek o większej penetracji (najczęściej fotonów) albo technik wewnętrznych, a nie elektronów.
- "prostaty" – prostata jest położona głęboko w miednicy, a typowe techniki leczenia to fotonowa teleradioterapia z modulacją lub brachyterapia; elektronami trudno byłoby uzyskać właściwe pokrycie dawką na tej głębokości.
- "płuc" – większość zmian nowotworowych w płucach znajduje się na dużej głębokości i w obszarze o złożonej geometrii oraz ruchomości oddechowej; standardowo stosuje się fotony i zaawansowane techniki planowania.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w treści pojawiają się elektrony, myśl o leczeniu powierzchownym i o ograniczonym zasięgu w tkance. Gdy chodzi o narządy głębokie, częściej rozważane są fotony lub techniki wewnętrzne.
