Wichrowatość toru jest parametrem geometrii toru w płaszczyźnie pionowej. Opisuje ona "skręcenie" toru, czyli sytuację, w której na pewnej długości (bazie pomiarowej) oba toki szynowe mają różne wysokości, a różnica ta zmienia się wzdłuż toru. Z praktycznego punktu widzenia wpływa to na pracę zestawów kołowych, oddziaływania dynamiczne oraz bezpieczeństwo i komfort jazdy.
Dlatego poprawne jest stwierdzenie, że wielkość wichrowatości toru określa się na podstawie pomiarów nierówności toków szynowych w profilu, czyli pomiarów dotyczących położenia w pionie (niwelety) obu szyn. To właśnie z danych "profilowych" można obliczać różnice wysokości między tokami na danej bazie i oceniać skręcenie toru.
Pozostałe odpowiedzi nie opisują właściwej podstawy wyznaczania wichrowatości:
- Zużycie boczne szyn dotyczy ubytku materiału na boku główki szyny (związane m.in. z ruchem w łukach). Jest to cecha stanu szyny jako elementu, a nie bezpośredni parametr geometrii toru w pionie.
- Nierówności toków szynowych w planie odnoszą się do geometrii poziomej (kierunku/krzywizny w planie). Mogą wpływać na prowadzenie pojazdu, ale nie są podstawą do wyznaczania skręcenia wynikającego z różnic wysokości.
- Zużycie faliste szyn to pofalowanie powierzchni tocznej, związane z oddziaływaniami dynamicznymi i akustyką. Również jest to rodzaj zużycia szyny, a nie miara skręcenia toru w profilu.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w treści pojawia się rozróżnienie profil vs plan, najczęściej chodzi o wybór między geometrią pionową (profil/niweleta, różnice wysokości) a geometrią poziomą (plan/kierunek). Wichrowatość wiąże się z pionem, więc szukaj odpowiedzi odnoszącej się do profilu.
