Wilgotność optymalna to taka zawartość wody w gruncie, przy której przy danej energii zagęszczania uzyskuje się maksymalną suchą gęstość objętościową. Parametr ten jest kluczowy w robotach ziemnych (nasypy, podłoża drogowe), bo zbyt suchy grunt trudno się dogęszcza, a zbyt mokry może "pompować", tracić nośność i nie osiągać wymaganych wskaźników zagęszczenia.
Do wyznaczania wilgotności optymalnej stosuje się metodę (próbę) Proctora. W badaniu wykonuje się serię zagęszczeń próbek o różnych wilgotnościach, a następnie wyznacza się krzywą zagęszczenia i odczytuje punkt, w którym sucha gęstość jest największa. Odpowiadająca mu wilgotność to właśnie wilgotność optymalna.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- Le Chateliera – kojarzona jest z badaniami dotyczącymi spoiw/minerałów (np. zjawisk objętościowych), a nie z określaniem wilgotności optymalnej gruntu do zagęszczania warstw nasypu.
- Casagrande’a – metoda/urządzenie używane w geotechnice do innych parametrów, typowo związanych z konsystencją i granicami stanu gruntu drobnoziarnistego, nie do wyznaczania optimum zagęszczania.
- Vicata – aparat Vicata dotyczy przede wszystkim badań właściwości zaczynów i czasu wiązania spoiw (np. cementu), a nie zagęszczalności gruntów w nasypie.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w pytaniu pojawia się "wilgotność optymalna" i "nasyp/zagęszczanie", niemal zawsze chodzi o próbę Proctora (zależność wilgotność–sucha gęstość).
