Włącznik kompletny rozrusznika (często nazywany także elektromagnesem/solenoidem rozrusznika) jest zespołem, który pełni dwie kluczowe funkcje:
- mechaniczną – ruch rdzenia elektromagnesu uruchamia dźwignię (widełki), która wysuwa zębnik sprzęgający w stronę wieńca koła zamachowego,
- elektryczną – po zadziałaniu zamyka styki dużego prądu i doprowadza pełne zasilanie z akumulatora do silnika rozrusznika.
Na rysunku złożeniowym/rozstrzelonym rozrusznika taki element zwykle ma postać mniejszego cylindra zamontowanego równolegle do osi wirnika, z widocznymi przyłączami elektrycznymi (zaciskami) oraz połączeniem z mechanizmem dźwigniowym. Właśnie te cechy pozwalają rozpoznać "włącznik kompletny".
Odpowiedź "2" jest poprawna, bo element o numerze 2 odpowiada opisowi elektromagnesu: jest cylindryczny, ma przyłącza i jest sprzężony z dźwignią uruchamiającą mechanizm sprzęgający.
Pozostałe numery są typowymi "pułapkami":
- "15" to dźwignia/widełki – przenosi ruch z elektromagnesu, ale sama nie jest włącznikiem (nie ma uzwojeń ani styków prądowych).
- "7" to szczotkotrzymacz ze szczotkami – element układu doprowadzania prądu do komutatora, niezwiązany z funkcją załączania styku głównego i wysuwu zębnika.
- "17" to tarcza łożyskowa/element podparcia wału – odpowiada za łożyskowanie i osiowanie, a nie za sterowanie rozruchem.
Wskazówka egzaminacyjna: szukając włącznika kompletnego na rysunku, wypatruj cylindra z zaciskami i sprawdź, czy jest połączony z dźwignią mechanizmu sprzęgającego (bendiksu). To najszybsza metoda odróżnienia go od szczotkotrzymacza i tarcz łożyskowych.
