W recepturze aptecznej spotyka się standardowe zwroty łacińskie, które pełnią funkcję krótkich poleceń technologicznych albo dyspozycji dotyczących dawkowania i wydania. Kluczowe jest, aby nie tłumaczyć ich "na wyczucie", tylko rozpoznawać ich utrwalone znaczenie recepturowe.
Zwrot "fiat lege artis" to polecenie wykonania leku zgodnie z zasadami sztuki farmaceutycznej (czyli zgodnie z przyjętymi regułami i wymaganiami dla sporządzania produktu). W praktyce oznacza to, że osoba sporządzająca ma przygotować preparat prawidłowo: właściwą metodą, z zachowaniem wymagań jakościowych i bezpieczeństwa.
Pozostałe propozycje są niepoprawne, bo mieszają sens znanych poleceń:
- "Divide in partes aequales" odnosi się do podziału na równe części. Nie jest to sformułowanie "daj takich dawek", tylko dyspozycja podziału.
- "Ad usum internum" oznacza do użytku wewnętrznego, więc połączenie z "do użytku zewnętrznego" jest odwróceniem znaczenia. To typowa pułapka egzaminacyjna, bo "internum" i "externum" są do siebie podobne.
- "Dentur tales doses" dotyczy wydania określonych dawek ("niech będą wydane takie dawki"), a nie polecenia podziału na równe części. Mylenie tego zwrotu z "divide…" wynika z tego, że oba pojawiają się przy dyspozycjach dawkowania, ale opisują inny aspekt.
Dla bezpieczeństwa pacjenta szczególnie ważne jest poprawne rozpoznanie zwrotów typu "ad usum internum/externum", ponieważ błędna interpretacja może skutkować niewłaściwym sposobem stosowania leku.
