W pytaniu chodzi o rozróżnienie własnych i obcych źródeł finansowania inwestycji. W praktyce przedsiębiorstwo może finansować inwestycje:
- ze środków własnych – pochodzących z działalności firmy (np. środki wypracowane, które pozostają w firmie i mogą zostać przeznaczone na zakup maszyn, modernizację budynków czy rozwój produkcji),
- ze środków obcych – pozyskanych od innych podmiotów i zwykle wymagających rozliczenia lub zwrotu (np. kredyty, pożyczki, zobowiązania).
Odpowiedź "dochód firmy" pasuje do kategorii finansowania własnego, bo jest efektem prowadzonej działalności i może zostać zatrzymany w przedsiębiorstwie oraz przeznaczony na inwestycje. Na egzaminach często spotyka się też bardziej precyzyjne sformułowania (np. zysk zatrzymany), ale sens rozróżnienia pozostaje ten sam: środki pochodzą z firmy, a nie z zewnątrz.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- "Subwencja" to środki otrzymywane z zewnątrz (wsparcie). Nawet jeśli są bezzwrotne, nie są "własnym" źródłem w sensie pochodzenia – firma je pozyskuje od instytucji zewnętrznej.
- "Zobowiązanie" oznacza dług lub obowiązek zapłaty. Z punktu widzenia finansowania inwestycji jest to kapitał obcy, bo wiąże się z koniecznością uregulowania należności wobec wierzyciela.
- "Kredyt bankowy" jest klasycznym przykładem finansowania obcego: bank udostępnia środki, a przedsiębiorstwo spłaca kapitał i odsetki.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w odpowiedziach pojawiają się formy zadłużenia (kredyt, zobowiązania), zwykle należą do finansowania obcego. Finansowanie własne to środki, które przedsiębiorstwo wypracowuje lub wnosi właściciel, bez powstawania długu.
